loslaten

Het statige hek staat wijd open, iedereen is welkom voor nu en de eeuwigheid. Het is er stil zo op het eerste gehoor, rust daalt er op je neer. Maar als je even plaatst neemt, er de tijd voor vind zie je hier veel bedrijvigheid. 

De natuur gaat hier gewoon zijn eigen gangentje, heeft lak aan de eerbiedwaardige plek. Marmer glanst in de lentezon, vogels vliegen af en aan. Schichtig om zich heen kijkend pakken ze snel wat bouwmateriaal voor hun nest in aanbouw. Naarmate er meerdere deze plek ontdekken worden ze brutaler. Soms maken ze onderling trammelant om net dat ene kokossliertje.

De bloemen laten ze met rust, daar zijn de eerste bijen alweer op af gevlogen, verscholen tussen het blad zitten lieveheersbeestjes op hun gemak. Achter de omheining ligt een kat in aanvalshouding………Bomen rondom vormen langzaam een bladerdak, even verderop komen voorjaarsbloeiers tot wasdom.

Ander bezoek is druk vazen te vullen met water voor meegebrachte bloemen. Weer andere zitten gezamenlijk op een bankje en zijn in gesprek, ongedwongen soms gewoon vrolijk. Vertellen elkaar over degene die hier de eeuwige rust hebben gevonden, vaak met humor. Kinderen huppelen naar de waterkraan, sjouwen met gieters terug. Helpen perkjes paasbest te maken, spellen de letters op de monumenten.

Er zijn er ook die zich er achter verstoppen, de jongste verklappen de boel. De bezoekers kijken het glimlachend aan, ze zijn hier allemaal om de zelfde reden. De ‘buurman’ aan de ene kant heeft zijn Iraanse familie op bezoek, aan de andere zijde staan vriendinnen van het jonge meisje. Aan de overkant is familie een tijdelijk ‘tuintje’ wat aan het ordenen. Een kind houd linten vast die door een briesje opwaaien, letters wapperen……..vormen een…. laatste groet……

rust zacht…….rust in vrede……..dag lieve…….

ze laat ze los, de wind neemt ze mee naar de hemel

 wow loslaten             

(b)engeltjes

Hier lig ik dan, languit op een deken. Spreid mijn armen en benen, beweeg ze schuivend over het dek. Naast mij ligt een manneke, kijkt schuin naar mij. Ging wat beschroomd naast mij liggen, vind het wat vreemd. Zo liggen wij samen op ons gemak traag te bewegen.

Langzaam ontdooit hij, een glimlach vervormd zijn mond tot een half maantje. Hij imiteert mijn bewegingen, nauwlettend. Immers hij is leergierig, al weet hij op dit moment nog niet wat het worden gaat. Hij vertrouwt volledig op mij, volgt mij op de voet uh rug.

Ik gebaar hem op te staan, heel voorzichtig om het resultaat niet te beschadigen. Verbaasd kijkt hij naar de plaats waar we net nog lagen. Zijn ogen twinkelen en zijn fantasie werkt op volle toeren. Weet je wat dat is?Hij is sprakeloos, denkt goed na wat te zien is aan zijn bedenkelijke blik.

Fronsende wenkbrauwen, lippen getuit, mini rimpeltjes op zijn voorhoofd verschijnen. Vragende ogen, wachtend op mijn antwoord. Al wijzend geeft hij zelf het antwoord, een sneeuwengel toch? Plots rent hij weg, komt even later met twee winterpenen en wat grind teruggeglibberd. Plant de penen als neus, de kiezels als ogen en mond.

Opnieuw strekken wij ons uit in de sneeuw, maken nog meer engelen.

Voor allen die er niet meer zijn. Want ja dit manneke heeft ontdekt dat als je dood bent voor eeuwig een engel bent met een ster in je hand.

Vind mij lief, maar wel dwaas. Ik hem ook, zonder dwaas dan.

Dit is een oude WoW sneeuw, van een gezonken 'wegstreepjelog.

fundament

De auto hobbelde zachtjes het zandpad op, de chauffeur probeerde de kuilen te ontwijken.
De bomen langs de kant vormden een gewelf met in de verte zijn bestemming, als een fata morgana.

Zijn terugkeer had geen speciale reden, hij was gewoon nieuwsgierig. Toevallig had hij het ineens op het internet zien staan. Eigenlijk benieuwd of zijn gevoel erbij nog klopte.

Vele jaren terug had hij het vaarwel gezegd niet bewust, gewoon op een dag er niet meer naar toe gegaan. Een groot deel van zijn jeugd had zich er afgespeeld, vele vakanties waren hier gevierd.Hier was hij indiaan, cowboy, ridder of spoorzoeker geweest, je kon hier toen alles zijn wat je wilde.

Zo anders was het leven gegaan,veel minder avontuurlijk en véél te gehaast.Het was druk in het bos de vogels lieten zich volop horen.Waren vast al drukdoende om een nest te maken voor hun aankomend kroost.Vroege voorjaarsbloemen ontluiken ook alweer en sommige bomen kregen al weer een bladerdakje.Hij stopte en stapte uit om het laatste stukje te lopen.

Zigzaggend ontweek hij de afgevallen takken van een allang vergeten storm.Daar was het, het huisje zag er niet al te florissant uit, het was nog kleiner dan dat hij zich herinnerde.Wat onderhoud zou geen overbodige luxe zijn, ontbrekend geld zou er wel debet aan zijn.Daar had hij onderhand genoeg van bij elkaar gewerkt.

Terwijl hij daar zo stond kwam het kind in hem weer tevoorschijn.Voelde hij zich welkom en besloot ter plekke hier zijn thuis van proberen te maken.Wie niet waagt….wie niet wint.

Hij liep om het huisje heen, hier en daar was behoorlijk wat werk aan de winkel.Het zou ook aangepast moeten worden en grondig aangepakt, in stijl ook.De tuin weer in ere herstellen, de rozen en alles wat hier ooit groeide.Het prieel en de serre ……oh wat een uitdaging. Ja hij zou het wagen,dacht hij op de terugweg wat had hij nu eigenlijk te verliezen.

Tot voor kort leefde hij in sneltreinvaart altijd sneller en meer en meer.Voldoening was er alleen in het begin toen hij de carrièreladder beklom met jong enthousiasme.Gestaag had hij zich sport voor sport omhooggewerkt, niets en niemand ontziend.Achteraf was de tol hoog en niet in geld of goederen uit te drukken.

Aanvankelijk waren zijn ouders vol trots geweest, later waren ze teleurgesteld in de geringe aandacht die hun nog maar ten deel viel.Zijn lief had hem ergens onderweg op de maatschappelijke ladder niet meer geprobeerd te volgen en was afgehaakt.Zijn kinderen zag hij mondjesmaat, ze hadden ook eieren voor hun geld gekozen.

Zo jong als ze waren was het hun duidelijk dat paps genoeg had te geven, geld en goederen…….alleen geen tijd dat ontbrak.Tijd was vervlogen, het roer moest om voordat niemand nog tijd had voor hem.

Maanden terug had hij al besloten alles op te doeken, een nieuwe start te maken.Alleen had hij voor het eerst van zijn leven niet geweten hoe.Vandaag bij toeval had hij die start gevonden, zijn nieuwe begin………..deze bouwval die het fundament van zijn jeugd herbergde…….die fundering was degelijk, daar kon hij op bouwen…….



Hoi pap,hoe kom je hier zo verzeild….ben je onderweg of blijf je even hier?Nou ik kom jullie uitnodigen, jullie samen met je mam…als jullie willen natuurlijk.Mamam….pap is er en hij wil ons uitnodigen…….Oh hoi wat brengt jou hier?Nou ik geef een een kleine houseparty………en nu vroeg ik af willen jullie ook komen, het zou me een groot genoegen doen……Houseparty zei je…wanneer, ben je verhuisd dan?Nou niet direct maar ik wil weten wat jullie ervan vinden………..oh en het is nu, vandaag.

Dat is wel heel kort dag, dus het is iets wat je net hebt bedacht en wij passen daar zomaar in, is dit eh soms een 1 aprilgrap?Nee het is echt zoals ik het zeg ik wil jullie advies, raad eigenlijk.Mogen wij hier zomaar jou van advies dienen, goh de wonderen zijn de wereld nog niet uit.Maar ik ben reuze nieuwsgierig dus jongens wat denken jullie…..mag jullie paps ons verrassen.Joepie we doen het!

Na een kort ritje kwamen ze bij het huisje,de jongens renden en sprongen over de rondslingerde takken en leken wel uitgelaten jonge honden.Voor het huisje hielde ze stand en keken 3 paar ogen hem vragend aan……..is dit het?Maar dit is een bouwval…….wat wil je hier nu mee?Het wordt natuurlijk helemaal hersteld en dan wil ik hier gaan wonen, dichter bij jullie ook…..

De mond van de vrouw viel open, die van de jongens ook maar daar klonken vreugde kreten uit.Cool pap,jemig je kunt hier van alles doen, indiaan, cowboy, ridder of spoorzoeker zijn…gaaaaaaf.Nou het advies is gunstig zo te horen……..


WoW 2x.

stiefmoeder

Ze kwam het gezin binnen,vlak na de oorlog,een gezin waarvan de moeder na een kort maar heftig ziekbed was overleden.Veel kinderen telde dat gezin variërend in de leeftijd van pakweg 10 tot 30 jaar en de vader wist dat hij het alleen niet zou bolwerken.

Als“huishoudster”kwam ze,zo ging dat in die tijd……. zomaar ‘samen wonen’was een schande……..werd niet getolereerd door omstanders…de burgerlijke stand kwam er aan te pas later vluchtig.....

Liefde werd niet verwacht,wel wederzijds respect,ze heeft haar stinkende best gedaan om het gezin bij elkaar te houden.Wat redelijk gelukt is zonder er zelf echt helemaal toe te behoren……….

Alle strubbelingen heb ik nooit meegekregen,zo soms wel gevoeld als kind zoals kinderen dat voelen.

Ze was een heel apart mens en …..ik was dol op haar……..ik had geen ballast…….de moeder van het gezin niet gekend……

We deden samen leuke dingen…….we maakte verrassings tochten…zomaar….niet ver… gewoon in de buurt.Lagen we in het gras de wolken te benoemen…..lagen in een deuk bij het lezen van Beekman en Beekman.Kort om ze had altijd tijd over........voor leuke dingen.

Door haar heb ik mijn creativiteit kunnen ontwikkelen……van klusjes maakte ze spelletjes,zat ik uren wol tot een bolletje te maken terwijl ze verhalen vertelde,leerde ze me breien en haken,tot groot plezier van mijn moeder,die daar een hekel aan had. …….

De kinderen hebben haar nooit als een moeder gezien…..
Iedereen noemde haar tante …..voor mij was ze als een oma…..

na tafelen

Dicht bij de bron van cafeïnehoudend vocht en met uitzicht op een stukje zelf gecreëerde natuur,is dit de beste plek in huis op mijn bed na dan.Het is tegenwoordig een rustige plek,ooit zaten hier kinderen aan een kopje thee met koek,ook tekenen en knutselen werd volop gedaan.

Spelletjes gespeeld en verloren en gewonnen soms was er een remise,puzzelstukjes eindeloos gezocht en gevonden.Huiswerk gemaakt en kranten en tijdschriften van voor naar achter gelezen.Ruzie gemaakt en weer bijgelegd voor een tijdje of voor altijd,eindeloze discussies gevoerd met wisselende resultaten.Problemen en probleempjes werden hier besproken en vaak opgelost.Werden vriendjes de bons gegeven en nieuwe weer voorgesteld

Taarten en koekjes klaargemaakt om daarna te bakken in de oven.Met moeite het geduld oefenen terwijl de bakgeur langs je neusgaten streelde, begon daarna het zalige peuzelen.Werden hier de vele bammetjes en warme prakkie’s gegeten.Bij speciale (eet) gelegenheden werd het meubel opgedoft met kleden en servies dat zelden daglicht ziet.Stoelen aangeschoven en ingeschikt,het hoe meer zielen hoe meer vreugd gevoel vierde dan hoogtij.

Kwam er met hulp van ’t naaimachientje allerlei moois voor de dag. Feestjurken,daagse kleding,baby en kindergoed,gordijnen en wat al niet meer.. Plannen uitgedacht en gesmeed,vakantie’s gepland,plantjes verplant en bloemen geschikt.

Heden ten dage sjees ik hier de hele wereld over via het laptoppy.Kom ik op mijn favoriete weblogs en volg het nieuws in binnen en buitenland.Schrijf vertelsels op en rommel wat met foto’s en maak albums,shop zo soms eens of vind wat ik zoek.Mail eens wat in het rond en stuur kaartjes naar jarigen,zieken of zomaar.Zie tv programma’s die ik gemist heb of zoek naar muziek voor ’t mp 3tje.

Als het meubel kon praten zou dat mooie logjes opleveren…ja de keukentafel is hier al tig jaar een deelgenoot in lief en leed.

hollandswelvaren

Rozig sijpelt het licht door mijn oogleden en verlicht de binnenzijde ervan.

Niets ziend luister ik naar de wereld die reeds is ontwaakt en de stilte van de nacht heeft verdreven.

De haan heeft allang de nieuwe dag ingeluid en een canon van de overige vogels is ook al gezongen.

Watervogels kwetteren er vrolijk op los ,zwanen die koninklijk hun landing uitvoeren.

Kabbelend water is tot nu toe het hardste geluid wat mijn oren bereikt.

Het geritsel van bladeren die ruisen in de wind voegt zich toe.

Ergens op de plas klapwiekt een zeil in de windse koers,ten teken dat een schip tegen de wind opbokst.

Op de wal gaat een kerkklok zijn slag slaan om kerkgangers te lokken en de wind draagt het geluid verder.

Die zelfde wind brengt de geur van koffie in mijn richting, gevolgd door die van vers gebakken brood.

Vanuit mijn lievelingsstoel richt ik mij op en aanschouw de dag,een dag van rust zondagsrust.

nimmer uit te poetsen

Sommige krijgen in dit aardse bestaan veel te verstouwen. Te veel voor één leven, zoveel is zeker. Jaren liepen onze levens zo’n beetje synchroon. Zwangerschappen, opgroeiend grut, dagelijkse beslommeringen, uitstapjes, sportgedoe, kinderdingen, meidengedoe.

We babbelden, kletsten, alles was bespreekbaar. Gierden van de slappe lach en hadden dol dwaze momenten. Deelden lief en leed wat op ons levenspad voorbij raasde of zomaar een tussenstop, een halte bleek.

Alles in het zelfde tempo.

Zorgeloos ……totdat haar dochter verongelukte,haar wereld stortte in. Ergens vond ze de kracht om door te gaan, voor haar gezin. Haar levensgezel kon het verdriet geen plaats geven, verdronk er in. 

Zij trachtte een reddingsboei te zijn maar hij bleef zich reddeloos voelen. Haar andere kinderen hadden ook zo de nodige problemen. Ze zijn vlot getrokken door de kracht van hun moeder. Van lieverlee ontpopt tot fijne mensen die goed in het leven staan. 

Ze stond altijd voor iedereen klaar, met van alles. Zo heeft ze alle hoekjes en gaatjes in dit huis ooit wel tig keer een sopje gegeven. Een thuis laten blijven, zonder rommel. Totdat ik zelf in staat was de boel op orde te houden. Het contact was soms wat minder, maar niet minder intens. 

Toen kwam daar het moment dat ze heel erg ziek werd. Beter worden was geen haalbare kaart meer, ze schikte zich in haar ‘lot’, aanvaarde het. Ze was niet boos op het leven, wilde er waardig afscheid van nemen. 

Ze was zo moedig, zelfs in haar laatste uren dacht ze nog het minst aan zichzelf. Had ze simpele wensen die met liefde zijn vervuld. Haar helpende handen hebben voor eeuwig rust gevonden. 

Zonder spijt en zuiver van geest ging ze terug naar haar schepper. 

Met of zonder sopje, wel of niet iets proper makend, vraag ik mijzelf vaak af……… waarom……’deze engel’

WE-300 poetsen (herschreven uit archief)

droomhuis

De omgeving is gevangen in een aureool van zonnestralen. Omzoomd door herfstbloemen, beschut door bomen doet het idyllisch aan. Diffuus licht van de laagstaande zon versterkt de illusie. Afgevallen bladeren lichten vlammend op. Deze plek doet hemels aan, de stilte maakt doof.

Langzaam zoomt de werkelijkheid in, onthult het desolate uiterlijk van het huis. Luiken hangen scheef aan de scharnieren, verf is verbladdert tot schilfers. De ruiten in de sponningen zijn gebarsten of helemaal weg. Het glas ligt aan doffe scherven op de grond. De voordeur beweegt heen en weer met elke zucht wind. De gevels hebben moeite rechtop te blijven, zwichten langzaam onder het gewicht van het dak. Het dak zelf vertoond het silhouet van golven met hier en daar een gapend gat. De veranda helt in een schuine hoek naar rechts, buigt het zonlicht om.

In haar gedachten klinken kinderstemmen, in spin de bocht gaat in, acht negen tien,wie niet weg is…..Geluiden komen vaag door, kebong klinkt het gestuiter van de bal tegen de westgevel. Het grind knarst, kondigt bezoek aan of rennende voeten van spelende koters.

Links staat een man, hij wenkt en maakt een teken met zijn hand. Vanuit de pols maakt hij een verticale draaibeweging, zijn wijsvinger gestrekt. Gevolgd door een horizontale zwaai beweging. Rechts komt een bulldozer aangebulderd, rookwolken spuwend. Een roofdier in aanvallende houding. De aanval vangt aan, het gele monster komt in beweging. Met een behoorlijke vaart begeeft het zich op ramkoers. Onder luid gekraak en gekreun zonder aantoonbaar verweer stort het huis ter aarde. Het stof stuift omhoog, daalt dan traag neer.

Nogmaals zwaait de man links, steekt zijn duim omhoog.

De klus is geklaard.

De geur van vers gezette koffie zweeft voorbij.

Bakkie dame?

En ken u het al een tikkie voor de geest halen hoe’t moet worden?

Ja hoor……prachtig!

WE-300 suggestie (tweede publicatie)

sneeuwuh…

Ochtend,de gordijnen schermen de buitenwereld af,langzaam schuift het kind ze open,vol verwachting of er een pak ligt. Voorzichtig met zijn mouw van flanel om zijn handje gevouwen,wrijft hij over het glas. IJskristallen hebben de mooiste figuren gecreëerd, door zijn ronddraaiende bewegingen ontstaat er langzaam een kijkgaatje. De verwondering is van zijn gezicht af te lezen,hij slaakt een zucht….sneeuwuh.

Zie de wereld is omgetoverd in een maagdelijk wit panorama,grote pluizige vlokken dwarrelen vanuit een donkere grauwe lucht.

Het sneeuwdek verdikt zich centimeter na centimeter, de sneeuw veranderd de contouren van daagse dingen. De bomen ontdaan van hun bladerdak door najaarsstormen hebben een wollig uitziend jasje.

Heesters met groenblijvend winterblad vervormen door het gewicht van het winterkleed en de hortensia’s hebben plots een hoge hoed.

Alles ziet er uit als een stilleven dat net vers door een kunstenaar is geschilderd,met een palet dat alleen de kleurschakeringen van wit bevat.

Het jochie heeft geen tijd voor zulke overpeinzingen,snel rent hij naar de slaapkamer van zijn ouders onder luid gejuich…sneeuwuh sneeuwuh…kijk dan kijk snel….alles is wit kom kijken.... kom dan…

Zijn ouders komen loom onder de dekens uit en zijn nog niet geheel klaar voor zoveel opwinding,sneeuw getver ….alweer!Dat wordt weer scheppen,vegen en natte koude voeten en handen,autoruiten krabben brrr. Ze zakken weer langzaam terug onder de dekens,houd het dan nooit op.

Het ventje staat er een beetje beduusd bij,sneeuw is toch leuk weer een sneeuwpop maken en met de slee van de dijk af roetsjen. Opnieuw sneeuwballen gooien naar zijn vader en moeder,naderhand met rode appelwangen en een tintelende huid nagenieten onder het genot van heerlijk warme chocomel.

Bijtend op zijn onderlip die al wat verdacht begint te trillen staat hij een stuk minder verwachtingsvol nog naast het bed.

Zijn mam trekt hem zachtjes naar zich toe met de woorden,nou kom nog even bij ons liggen en dan gaan we straks de sneeuw in.

Pap wil nog een klein stukje uitslapen tot 9.00 uur en tijd zat vandaag….het is zondag eh sneeuwuh dag.

stoel

Overal staat zij bij
in een hoek met
haar rug tegen de muur
kaarsrecht en op 4 poten
zelden onderwerp van
gesprek of affectie
(je neemt een stoel niet op schoot)
blijft zij trouw overeind
kiest geen partij
altijd beschikbaar
ontroerend goed
in al haar houten eenvoud
zelfs in dromen
weigert zij te lopen
staande slaapt zij
met mijn kleren aan.



J. Bernlef (Nederland, 1937-2012)